تو نبودی من به سوگ من نشستم.

پی نوشت :

...

/ 5 نظر / 17 بازدید
مورچه

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

خودم

این اجتماع یا هر اجتماعی، از کسایی مثل خودت درست شده. یه مجموعه سیب خراب و سالم داریم، بذاریمشون بغل هم یه اجتماع سالم ازشون در می یاد؟ یا بقیه هم خراب می شن. حالا توی آدما که به این سادگی و خشونت نیست. ممکنه یه آدم سالم پیدا بشه و همه رو سالم کنه. ولی اول خودش سلامته و مهمتر اینکه می دونه سلامته. حتما اون چیزی که اسمشو میذاری جامعه، روی شما اثر می ذاره. ولی هیچ کسی اندازه خودت که نمی تونه روی خودت اثر بذاره. از اون بچه گی تا الان که به هر بزرگی که هستی، می بینی همه کار ها و تصمیم های بزرگ زندگیت بیش از هر کسی از خودت بوده. یعنی اگر خودت رو از موضوعهای مرتبت با خودت حذف کنی، می بینی اصلا موضوعی باقی نمی مونه که بشه ازش حرف زد. می بینی اصل خودتی. اون اجتماع چیه و کیه من نمی دونم. یک یک سازنده هاش وجود و معنی دارن، ولی مجموعه شون معنی خاصی نداره. اون توانی که فهم شما رو می سازه، برای جاهای بهتر از اجتماع موهومی خرج کنی، شاید به نتایج بهتری برسی. ببین شما واقعا چی می خوای که مربوط به خودت باشه، هویتت همونه. اجتماعه؟ چیزی نخواهی بود. خودتی؟ می تونی همه چی باشی و نباشی.

خودم

یعنی شما می گی اون موقعی که "تو" بود، "من" خوشحال بود؟ یا اون موقع در سوگ یه چیز دیگه نشسته بود و شیوه زندگیش جدا از سوگواری نیسـ؟ اصلا اون موقع که"تو" بود، "من" کجا بود؟ حواسش نبود، خوابش برده بود، توی کوه دشت و جنگل و صحرا برای خودش سر خوش می چرخید و چیزی و کسی رو نمی دید؟ یا با "تو" نفس می کشید و حالا که "تو" مثلا نیست، یادش اومده که هوا برای تنفس لازمه. می گن که "نبودن"، نداریم. ببین کجاست، دوباره پیداش کن. الانم که به "تو" فکر می کنی، هست و "تو" با تو هست که بهش فکر می کنی. ظاهرا از توهّم بیرونه و یادش مسبوق به سابقه ای تجربی ست، پس هست. حالا ببین این فاصله و جدایی از کجاست، اونجا رو تصحیح کن تا بقیه ش خودش درست بشه. کلا در سوگ بشینی یا نشینی، گریه بکنی یا نکنی، از خوشحالی بری بالا بیای پایین و همه اینجور عکس العمل ها، جهت خاصی نداره، کاری ام صورت نمی ده. ببین اونی که می خوای چیه، پیش خودت برو دنبالش. بنا را هم بذار رو اینکه کسی برای کسی کاری نمی کنه. اینطوری خیالتم راحتتره. دست کم فقط به خودت فکر میکنی. شایدم کسی ک

محمدرضا

جمله ای قشنگ و قابل تامل بود. ایول